Vaarwel

Met een diepe zucht trok ik de deur achter mij dicht. De tranen van verdriet en onmacht rolden over mijn wangen. De automatische piloot is aan van 09.00 tot 17.00 uur.

Goedemorgen, here we go again! Ik kan dit! Ik ga dit gewoon doen! (ik was bijna de vrouwelijke versie van Emiel Ratelband). Nee, ik kan dit niet meer. Moe om te praten, moe om tegenover haar te zitten, moe om weer de schuld te krijgen. NEE, ik WIL dit niet meer. Ik ben geestelijk moe.

Ziet niemand waar zij mee bezig is? Heb ik dit alleen door? Of zien zij het wel, maar zeggen zij niets?! Ach, het zal wel aan mezelf liggen. Nee, het ligt niet aan mij! Dit is absurd!

STOP
{mijn gedachten slaan op hol}

Tijdens mijn sollicitatiegesprek is mij kenbaar gemaakt dat X een persoon is die heel erg gesteld is op haar privacy. PRIMA, daar kan ik meeleven *dacht ik*. Naderhand is gebleken dat gesteld is op haar privacy betekende sociaal NIET competent!

Een paar voorbeelden van een sociaal NIET competente medewerker:
* 09.01 binnenkomen IS melden aan leidinggevende;
* naar de wc gaan IS argwanend gedrag vertonen en melden aan leidinggevende;
* gesprek met leidinggevende IS argwanend gedrag vertonen en melden aan leidinggevende;
* fouten van haar op mij schuiven;
* nooit vakantie nemen;
* over iedereen roddelen;
* ziek zijn, maar vanuit huis een order plaatsen voor op het werk;
* beweren dat ze bang voor mij is.

Leidinggevende A: Amanda dit ligt niet aan jou! Vergeet dit nooit! Leidinggevende B: Amanda, wij weten dat het niet aan jou ligt. Als ik iets voor je kan betekenen!! Laat mij het weten! Huh? Weet je hoe frustrerend het is, wanneer er tegen je gezegd wordt dat je niet de “schuldige” bent, maar toch moet vertrekken!! En dan zeg je “als ik iets voor je kan betekenen!! Laat mij het weten!”

Na zoveel gesprekken met HR en leidinggevende(n) is het hoogste woord eruit. Amanda, wij geven jou twee opties:
* optie 1: X bedrag en je vertrekt per 1 oktober 2011; of
*optie 2: blijven werken tot 31 december 2011.

Wacht eens even als dit niet “mijn schuld” is waarom moet ik vertrekken? Tijd voor een advocaat! Ik laat mij niet zomaar uit het veld slaan. Na een aantal advocaten bezocht te hebben zei een advocaat het volgende: Meis, soms heb je gelijk in het leven, maar je krijgt geen gelijk. Pak wat je pakken kan en ga daar weg. Zo gezegd, Zo gedaan.

Door een te hoog opgelopen arbeidsconflict moeten onze wegen scheiden. Na bijna 3 jaar met jullie te hebben samengewerkt ga ik afscheid van jullie nemen.

Bedankt en vaarwel.

Volg:
Share:

1 Reactie

  1. Deb
    11 februari 2012 / 08:23

    Out with the old in with the new girl!
    *Nothing is a waste of time if you use the experience wisely!*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *